برچسب: دانه قهوه

کافه اکسسوری – دانه‌های قهوه در زمان رُست در معرض تغییرات شیمیایی و دگرگونی‌های فیزیکی قرار می‌گیرند. شناخت تغییرات شیمیایی بر دانه قهوه موضوع این یادداشت است که در ادامه به آن می‌پردازیم.

رُست قهوه یا برشته کردن قهوه یکی از مراحل کلیدی و اصلی در فرآیندی است که نتیجه نهایی آن همان نوشیدن مطبوع و موردپسند ماست اما سؤال اینجاست که در مرحله رُست کردن و مرحله واکنش مِیلارد چه اتفاقات و تغییراتی در قهوه رخ می‌دهد؟

واکنش‌های اصلی شیمیایی

گرما و حرارتی که در زمان رُست قهوه ایجاد می‌شود، موجب ایجاد واکنش شیمیایی زیاد و مختلف در دانه‌های قهوه می‌شود.

رُست کردن قهوه برخی ترکیبات دانه را تجزیه می‌کند، برخی دیگر را تغییر می‌دهد و ترکیبات جدیدی را به وجود می‌آورد.

در این فرآیند روند شیمیایی آذرکافت (Pyrolysis) به‌نوعی رخ می‌دهد. آذرکافت زمانی رخ می‌دهد که یک ماده طبیعی (ارگانیک) بیش از دمای تجزیه گرم می‌شود و درنتیجه آن ترکیباتی بی‌ثبات تولید کرده و از خود یک پسماند حاوی میزان زیادی کربن (زغال) به‌جا می‌گذارد.

در فرآیند رُست قهوه، حرارت و گرمای داده‌شده به قهوه به‌گونه‌ای نیست که تبدیل به زغال شود، اما تغییرات شیمیایی را در آن می‌بینیم که به آذرکافت نزدیک است و ارتباط دارد مانند کاراملی شدن شکر و تولید ترکیبات بی‌ثبات در دانه‌های رُست شده و همین واکنش‌های شیمیایی هستند که تأثیرات ویژه نوشیدنی قهوه را موجب می‌شوند.

واکنش مِیلارد در رُست یا برشته کردن قهوه

واکنش مِیلارد در دمای ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد (۳۰۲ درجه فارنهایت) آغاز می‌شود و این زمانی است که دانه‌های قهوه هنوز به‌صورت گرماگیری حرارت جذب می‌کنند و این روند تا مرحله گرمادهی رُست کردن نیز، ادامه می‌یابد.

گرما موجب به وجود آمدن واکنش بین کربوهیدرات‌ها و آمینواسیدهای موجود در دانه قهوه می‌شود و این مسئله دلیل تغییرات در رنگ، طعم و محتویات غذایی قهوه است.
تغییر رنگ در قهوه به دلیل تولید ملانودین اتفاق می‌افتد. ملانودین، مولکول‌های بزرگی هستند که نه‌تنها دانه‌ها را قهوه‌ای می‌کنند، بلکه در احساس دهانی و بافت قهوه نیز، مؤثرند.
تغییرات کوچک در دما و مدت‌زمان صرف شده در واکنش میلارد می‌تواند تأثیرات زیادی بر روی نوشیدنی نهایی داشته باشد.

قهوه‌ای که مدت‌زمان طولانی‌تری را در واکنش میلارد صرف می‌کند دارای گران‌روی (Viscosity) بیشتری است.

واکنش میلارد کوتاه‌تر می‌تواند باعث شیرینی و اسیدی بودن شود. بخشی از دلیل این اتفاق آن است که اسیدهای تولیدکننده ویژگی‌های شیرین و میوه‌ای درزمانی که قهوه مدت طولانی‌تری را در واکنش میلارد صرف می‌کند از بین می‌روند.

تجزیه استِرِکِر

فرآیند تجزیه استِرِکِر به واکنش میلارد بستگی دارد. آمینواسیدها با مولکول‌های گروه کربونیل واکنش می‌دهند تا ترکیباتی مانند آلدهید و کتون را تولید کنند.

به‌عنوان رُست کننده، نیازی نداریم که دقیقاً این ترکیبات را بشناسیم اما مسئله مهم فهمیدن این مسئله است که این واکنش برای به وجود آوردن ترکیبات تولیدکننده طعم و رایحه الزامی است.

کاراملی شدن شکرها

در دمای حدود ۱۷۰ درجه سانتی‌گراد (۳۳۸ درجه فارنهایت) گرما باعث تجزیه کربوهیدرات‌های پیچیده و بزرگ به مولکول‌های کوچک شکر می‌شود که می‌توانند در آب حل می‌شوند. معنای این مسئله آن است که شیرینی نوشیدنی نهایی افزایش خواهد یافت.

این واکنش تا انتهای رُست کردن ادامه پیدا می‌کند و در ویژگی‌های شیرین رایحه قهوه مانند طعم‌های کارامل و بادامی نقش دارد.

کافه اکسسوری را در اینستاگرام نیز دنبال کنید.

کافه اکسسوری –  تولید قهوه در بهترین شرایط کشت نیز درجات متفاوتی دارند که کشاورزان در مرحله اول درجه‌بندی قهوه بهترین دانه‌ها را از کم کیفیت‌ترین آن‌ها جدا می‌کنند و با قیمت‌های مختلف به فروش می‌رسانند.

اما در بخش‌های تخصصی همچون انجمن بین‌المللی قهوه (International Coffee Association) و یا انجمن قهوه‌ی تخصصی امریکا (Specialty Coffee Association of America) پارامترهای مختلفی برای این درجه‌بندی وجود دارد.

در این مراکز فرآیند درجه‌بندی قهوه مراحل مختلفی را پشت سر می‌گذارند و شامل اندازه‌گیری رده‌های متفاوت عیوب دانه‌های قهوه است.

دانه‌های رُست یا برشته نشده، سیاه شدن کامل آن‌ها به سبب حرارت بیش‌ازحد در مرحله رُست یا برشته کاری، وجود سنگ‌ریزه در لابه‌لای دانه‌ها و فرورفتگی بر سطح دانه‌ها شامل عیوب اولیه‌ی قهوه است.

نواقص ثانویه قهوه

وجود شکستگی، لب‌پریدگی، کرم‌خوردگی، سیاهی متوسط دانه‌ها و باد کردن سطح دانه‌ها به خاطر نفوذ زیاد آن در دانه‌ها نیز از عیوب ثانویه قهوه به شمار می‌رود.

در این میان درجه‌بندی تعیین قهوه‌های تخصصی شرایط ویژه‌ای را دارد.

در هر ۳۰۰ گرم قهوه نباید بیش از ۵ دانه معیوب وجود داشته باشد و دانه‌های انتخابی می‌بایست اندازه‌ای خاص و ویژه و حداقل یک ویژگی متمایز در بادی، طعم، آروما یا اسیدیتی نسبت به دیگر دانه‌ها داشته باشد و همچنین می‌بایست رطوبت این دانه‌ها بن ۹ الی ۱۳ درصد باشد.

در قهوه‌های تخصصی می‌بایست عاری از دانه‌های نرسیده باشد.
پس از قهوه‌های تخصصی، قهوه‌های تجاری در فهرست درجه‌بندی حضور دارند.

در این نوع قهوه‌ها در هر ۳۰۰ گرم نباید بیش از هشت دانه‌ی معیوب وجود داشته باشد.

دانه‌های این نوع قهوه نیز می‌بایست ویژگی متمایزکننده‌ای نسبت به دیگر قهوه‌ها داشته باشند و میزان رطوبت آن‌ها می‌بایست بین ۶ الی ۱۳ درصد باشد.

در قهوه تجاری در هر ۳۰۰ گرم می‌تواند حداکثر ۳ دانه معیوب وجود داشته باشد.

وجود تعداد کمی دانه معیوب در قهوه، کیفیت کلی قهوه را تحت تأثیر قرار می‌دهد و فاکتور بسیار مهمی در درجه‌بندی قهوه‌هاست.

بر همین اساس در هنگام رُست یا برشته کردن قهوه‌های تجاری دمای بیشتری به قهوه می‌دهند تا تیره‌تر شود و عیوب آن پنهان بماند.

این عمل موجب از بین رفتن خواص و ویژگی‌های منحصربه‌فرد قهوه می‌شود؛ نقطه‌ای که دقیقاً مقابل قهوه‌های تخصصی است. از همین رو این دو نوع قهوه باهم متمایز هستند.

کافه اکسسوری را در اینستاگرام نیز دنبال کنید.

کافه اکسسوری – رُست یا برشته‌ کاری قهوه یکی از مراحل کلیدی و اصلی در فرآیندی است که نتیجه نهایی آن همان نوشیدن مطبوع و موردپسند ماست؛ اما سؤال اینجاست که در مرحله رُست کردن چه اتفاقات و تغییراتی در قهوه رخ می‌دهد؟ دانه‌های قهوه در زمان رُست در معرض تغییرات و دگرگونی‌های فیزیکی و شیمیایی قرار می‌گیرند. شناخت تغییرات فیزیکی بر دانه قهوه موضوع این یادداشت است که در ادامه به آن می‌پردازیم.

ساختار فیزیکی دانه‌های قهوه

ساختار فیزیکی مناسب در دانه‌های قهوه یکی از پراهمیت‌ترین نکات در به دست آوردن محصول نهایی مطلوب به شمار می‌آید.

بریتا فولمر از چهره‌های شناخته‌شده در صنعت قهوه در این خصوص می‌گوید: «قهوه سبز آسیاب شده‌ای که در معرض دمای مشابه دانه‌های رُست شده قرارگرفته است، ترکیبات طعمی دلخواهی را تولید نخواهد کرد. دانه دست‌نخورده برای واکنش‌های شیمیایی به‌عنوان یک «مینی راکتور» عمل می‌کند و محیط واکنش را به شکلی کنترل می‌کند که پیش‌زمینه‌های درست با ترتیبی مناسب با یکدیگر واکنش دهند.»
دانه‌های سبز قهوه دارای ساختار متراکم و فشرده هستند؛ اما زمانی که آن‌ها را در رُست کننده قرار می‌دهید، شکل اصلی آن‌ها به‌طور کامل تغییر می‌کند.

تأثیر دما بر رُست یا برشته‌ کاری

بعد از آن‌که دانستیم با چه دانه‌ای سروکار داریم و چه طعم‌یادهایی را می‌خواهیم درنهایت در قهوه‌مان برجسته کنیم، میزان اسیدیته را می‌توانیم با کنترل دمای برشته‌کاری تنظیم کنیم.

باید توجه داشت که دمای اولیه‌ی برشته‌کاری اگر زیاد باشد، نقص‌هایی مانند سرسوزی و نقطه‌سوزی در قهوه ایجاد خواهند شد و از طرفی اگر زمان برشته‌کاری کوتاه باشد، فرصتی برای شکل‌گیری شیرینی ذاتی قهوه وجود نخواهد داشت.
یکی از تمرین‌هایی که در درک تأثیر برشته‌کاری بر طعم فنجان می‌تواند کمک کند، تغییر زمان پرورد (development time) و مقایسه‌ی نتایج با یکدیگر است.

مثلاً می‌توان قهوه را به مدت ۸، ۱۱ و ۱۵ دقیقه با خروجی رنگی مشابه برشته کرد و نتایج را به میز قهوه‌آزمایی برد.

مقایسه‌ی بین اسیدیته هر یک از این نتایج، مبنایی به دست می‌دهد برای آهنگ افزایش دما تا آن نتیجه‌ای که مدنظر است حاصل شود.

آن‌چه در این میان مشخص خواهد شد، این است که قهوه‌هایی با درجه رنگی مشابه و پرورد (development) متفاوت، یقیناً طعم‌های متفاوتی خواهند داشت؛ بنابراین باوجود آن‌که رنگ قهوه بعد از برشته‌کاری، نشان‌دهنده آن است که قهوه با چه درجه‌ای برشته‌شده، اما چندان نشانه‌ای از کیفیت و ویژگی‌های حسی آن قهوه به ما نمی‌دهد.

کافه اکسسوری را در اینستاگرام نیز دنبال کنید.

کافه اکسسوری – قهوه جامائیکا یکی از مرغوب‌ترین و مشهور‌ترین قهوه‌های دنیاست. قهوه بلومانتین (Blue Mountain) که در ارتفاعاتی به همین نام در شرق جزیره جامائیکا در منطقه دریای کارائیب می‌روید قهوه‌ای است بسیار متعادل و فاقد تلخی.
منطقه‌ی کوهستانی بلومانتین در آمریکای مرکزی دارای چشم‌اندازی زیباست.

ارتفاع‌های بالای این منطقه همیشه در مه غلیظی فرورفته‌ است؛ جایی که یک پله بالاتر خورشید استوایی سخاوتمندانه در حال تابش است، جوری که انگار نور با درختان هم‌نشین شده است.

این باعث کند شدن رشد گیاه قهوه و درنتیجه چگال‌تر شدن دانه قهوه نسبت به قهوه‌هایی که با همین شرایط و در همین ارتفاع (۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ پا) در شرایط بدون مه رشد می‌کنند می‌شود.
قهوه منطقه بلومانتین بدون شک یکی از بهترین قهوه دنیا و درعین‌حال بحث‌برانگیز‌ترین آن‌ها است.
در بین مردم محلی نقل است که می‌گویند در سال ۱۷۲۳ پادشاه فرانسه لویی پانزدهم سه‌شاخه گیاه قهوه برای مستعمره خود «مارتینیک» فرستاد.

بعد از سفری پر‌مخاطره و بسیار سخت که با دشواری‌هایی چون شیوع بیماری در کشتی و طوفان همراه بود، سرانجام دوشاخه از گیاه از بین رفت و شاخه‌ی سوم به جامائیکا رسید.
شرایط جوی جزیره جامائیکا آن‌چنان مساعد رشد گیاه قهوه بود که تا سال ۱۸۱۴ بیش از ۶۰۰ مزرعه کشت قهوه از «سنت اندرو» تا ارتفاعات بلومانتین پراکنده شدند.

آب‌وهوای این جزیره خنک و پر مه است همراه با بارش‌های بسیار و خاک جزیره آتش‌فشانی و بسیار غنی که شرایط ایده‌آلی را برای رشد قهوه فراهم می‌کند.

قهوه بلومانتین جامائیکا

قهوه بلومانتین از اوایل قرن نوزدهم بسیار مورد‌توجه مصرف‌کنندگان قرار گرفت و جامائیکا به‌عنوان یکی از کشوری‌های پیشرو در صادرات قهوه شناخته شد.

بعد از جنگ جهانی دوم دولت استعماری بریتانیا که کنترل جامائیکا را در اختیار داشت هشدار داد که تولید بدون مدیریت و خارج از قاعده قهوه در این کشور و پایین آمدن کیفیت قهوه تولیدی، در حال صدمه زدن به اسم و شهرت قهوه جامائیکا است.

متعاقباً استانداردها و قوانینی تنظیم شد تا جلوی تولید قهوه‌های بی‌کیفیت گرفته شود. بعد از استقلال جامائیکا از بریتانیا در سال ۱۹۶۲ حکومت تازه تأسیس نیز سیاست‌هایی را وضع و دنبال کرد تا تضمین‌کننده‌ی کیفیت بالای قهوه تولید‌شده در جامائیکا باشد.

قوانینی که کشاورزان را وادار می‌کرد قهوه‌ی تولیدی خود را فقط در کارگاه‌های فرآوری استاندارد فرآوری و خشک کنند و قهوه‌ی فرآوری شده در مراکز دولتی درجه‌بندی و برچسب‌گذاری شوند.
در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی جامائیکا برای توسعه صنعت قهوه به سرمایه‌گذار‌های خارجی روی آورد.

ازجمله کشورهایی که سرمایه‌گذاری کلانی در صنعت قهوه کردند ژاپن است.

ژاپن خریدار بیش از ۸۰ درصد قهوه تولیدی منطقه بلومانتین جامائیکاست. با سرمایه‌گذاری‌های ژاپن کارگاه‌های فرآوری احداث شد که در مقایسه با روش‌های قدیمی‌تر (Wet Process) روشی بهینه‌تر و به‌روزتر به کار می‌گرفتند.

این روش تازه را آکواپالپ (Aquapulp) نام‌گذاری کرده بودند. زمان نشان داد که این سرمایه‌گذاری‌ها و به‌کار‌گرفتن روش‌های سریع‌تر فرآوری گرچه حجم تولید را افزایش داد اما کیفیت قهوه بلومانتین را به‌شدت پایین آورد.

کافه اکسسوری را در اینستاگرام نیز دنبال کنید.

کافه اکسسوری – قهوه‌ تک خاستگاه که در برخی منوهای کافه‌ها و یا قهوه‌فروشی‌ها با آن برخورد کرده‌ایم، چیست؟

این سؤالی است که بسیاری از طرفداران قهوه در ذهنشان از خود پرسیده‌اند و بیشتر اوقات پاسخی کامل، دریافت نکرده‌اند. در این مقاله سعی داریم تا پاسخی کامل از این نوع به‌خصوص قهوه ارائه دهیم.

«قهوه تک خاستگاه» یکی از عناوین برتر در صنعت قهوه است که مقبولیت بالایی نیز، در میان علاقه‌مندان به قهوه دارد.

تک خاستگاه و معانی آن در صنعت قهوه

به‌صورت ساده، «قهوه تک خاستگاه»، به قهوه‌ای گفته می‌شود که منبع آن مشخص باشد و تولیدکننده‌ای خاص، یک برند خاص و یا در منطقه‌ای خاص و مشخص، کشت و فراوری‌شده باشد؛ اما این تنها تعریفی کلی از این نوع قهوه است و تعریف این نوع قهوه از گستردگی فراوانی برخوردار است.

Andra Vlaicu یکی از تحلیلگران بازار سرمایه در مورد «قهوه تک خاستگاه» می‌گوید: «مهم‌ترین چیز درباره‌ی قهوه‌ی تک خاستگاه قابل‌ردیابی بودن آن است، این واقعیت که شما همه‌چیز را راجع به قهوه‌ای که می‌نوشید میدانید خیلی هیجان‌انگیز است.

اینکه در کجا کشت‌شده، از چه گونه‌ای است و اینکه هیچ‌گونه ترکیبی ندارد و خالص است.

به‌طورمعمول این سبک قهوه‌ها هیچ ترکیبی در خود ندارند و از زمین کشاورزی خاصی در یک منطقه‌ی منحصربه‌فرد می‌آیند.

طعم این‌گونه قهوه‌ها مختصات جغرافیایی آن‌ها را به تصویر می‌کشد و ویژگی‌های منطقه‌ی خاصی که قهوه در آن رشد کرده است را با خود به همراه دارد.»

و این دلیل بسیار خوبی برای شناخت ذائقه دوستداران قهوه‌ی موج سوم است که قهوه‌های تک خاستگاه را بر دیگرگونه قهوه‌ها ترجیح می‌دهند، چراکه از شناخت بهتری نسبت به نوشیدنی که مصرف می‌کنند دارند.

راز محبوبیت و فراگیر شدن قهوه‌ تک خاستگاه

Jeremy Torz مدیر Union Hard-Roasted Coffe در مورد محبوبیت این نوع قهوه می‌گوید: «با توجه به رشد چشمگیر صنعت قهوه و این علاقه و شوری که در باریستاها دیده می‌شود که اشتیاق دارند بی‌وقفه به آزمایش و نوآوری‌های جدید دست یابند، تعجبی ندارد که بسیاری از افراد دخیل در این صنعت روش‌های سنتی و قدیمی را نادیده بگیرند تا در قرن بیست و یکم به نوشیدنی‌ها و ابزارهای جدیدی دست یابند.»

تأثیر قهوه‌های تک خاستگاه بر روند تولید و کیفیت

نیاز و خواست بازار همواره رابطه مستقیمی با تغییر روند و روش‌های کشاورزی داشته و دارد.

با افزایش محبوبیت قهوه‌های تک خاستگاه و تقاضای بازار نسبت به این نوع قهوه، کشاورزان در این صنعت نیز به بهبود روش و توسعه کشاورزی روی آورده‌اند.

نکته جالب در این نوع تجارت این است که چرخه تولید یک فنجان قهوه‌ تک خاستگاه از مرحله کشت تا فرآوری و مصرف آن مشخص است و این نکته‌ای است که مصرف‌کنندگان را به نوشیدن این نوع قهوه ترغیب می‌کند.

همان‌گونه که Jorge Raul می‌گوید: «مشتریان می‌توانند تمام تلاش یک سال گذشته را تقدیر کنند و همچنین کشاورز را ترغیب و تشویق کنند که بیشتر و سخت‌تر تلاش کند و این سخت‌کوشی را به‌صورت یک فنجان قهوه‌ی خوب در اختیار مشتری قرار دهد و تجربه‌ی دل‌چسبی برای او به‌جای بگذارد.

مشتری همچنین قدرت زیادی در این صنعت دارد، چراکه اگر قهوه‌ای درخواست کند و کشاورز نیز آن را تولید نماید، رُستر یا برشته کننده مجبور است که همان قهوه را از کشاورز خریداری کند و گاهی حتی مجبور است بهایی بالاتر از حد معمول برای آن بپردازد.»

دیدگاه کشاورزان نسبت به قهوه‌ تک خاستگاه

کشاورزان قهوه و به‌خصوص کشاورزانی که بر قهوه تک خاستگاه تمرکز دارند، کیفیت قهوه‌های تولیدشده را ملاک برتری محصول خود نسبت به دیگر کشاورزان می‌دانند.

Andres Salaverria از برند Jasal Cafe در السالوادور می‌گوید: «قهوه‌های تک خاستگاه این امکان را به مشتری می‌دهند تا خصوصیات ویژه‌ی آن را درک کند و ازآنچه می‌نوشد اطمینان حاصل پیدا کند.

همچنین راه خوبی است که به مشتریان نشان دهد چه چیزی در پس یک قهوه‌ی اسپشالیتی نهفته است.

از سوی دیگر مشتری می‌تواند شور و عشقی که تولیدکنندگان و کشاورزان قهوه در پروسه‌ی فرآوری محصول خود به‌کاربرده‌اند حس کند.

گونه‌ای که در السالوادور کشت می‌شود و به علت طعم شیرین و عطر فلورال و بادی متعادل آن شناخته‌شده است.

مشتریان همیشه به دنبال نوشیدن بهترین نوع قهوه هستند که این بدین معنی است که آن‌ها به تجارت مستقیم بین کشاورز و منبع خاستگاه قهوه اعتماد می‌کنند.»

او می‌گوید: «اگر آن‌ها کیفیت محصول را درک کنند، تضمینی است بر پایداری کیفیت قهوه و اینکه هر عامل دخیل در تولید آن قهوه تلاشش را می‌نماید تا در هر مرحله از تولید، کیفیت را حفظ نماید.

باریستا و رُستر یا برشته کنندگان قهوه باید بتوانند اطلاعات دست اولی درباره مزرعه‌ای که قهوه در آن کشت‌شده و کشاورزی که آن را کاشته است به مشتری بدهند.

ازنظر من چیزی که قهوه‌ی تک خاستگاه را از سایر قهوه‌ها متمایز می‌سازد همین مسئله است.»

تک خاستگاه بودن قهوه ازنظر کشاورزان به‌عنوان یک پروسه در راستای افزایش کیفیت و شفافیت در اطلاعات و خاستگاه قهوه به شمار می‌آید.

دیدگاه رُستر یا برشته کنندگان نسبت به قهوه‌های تک خاستگاه

Steve Hall یکی از خریداران قهوه‌ی سبز و مسئول بررسی کیفیت در Caravan Coffee Roasters می‌گوید: «تک خاستگاه بودن یک قهوه همیشه نشان برتر و باکیفیت‌تر بودن آن نیست، گاهی فقط دلیلی است که آن قهوه را از قهوه‌هایی که بیشتر استفاده می‌شوند و شناخته‌شده هستند متمایز سازد. احساسی که من دارم این است که برای بیشتر کسانی که این نوع قهوه را رُستر یا برشته می‌کنند این قهوه نظیر آنچه تولیدکنندگان و کشاورزان قهوه آن را دوست دارند دوست‌داشتنی نیست.

این روزها ما در حال سروکله زدن با یک‌گونه و یک مزرعه‌ی خاص هستیم درحالی‌که قابلیت‌های موجود و جذاب بی‌پایان است.»

او می‌افزاید: «به نظر من این توصیف بهتری از این نوع قهوه است. به کشوری مانند تانزانیا فکر کنید. دارای هوایی گرم و استوایی، قله‌های پوشیده از برف کلیمانجارو، صحرای نیری، دریاچه ویکتوریا.

مناطق معروف به کمربند قهوه شامل روآندا، بوروندی، کنیا، اوگاندا، موزامبیک و … هستند، تنوع طعم در بین این مناطق برجسته است.

زمانی که به تک خاستگاه بودن در این مقیاس‌ها نگاهی می‌اندازید، تفاوت‌های شگفت‌انگیز موجود در قهوه‌ی این مناطق شمارا به‌اشتباه می‌اندازد.

قهوه ای منحصر به فرد

به دنبال واژه‌ای برای توصیف این تفاوت‌ها می‌گردید و اصطلاح تک خاستگاه را انتخاب می‌کنید. ولی من ترجیح می‌دهم از واژه‌ی منحصربه‌فرد استفاده کنم.

در طول زمان این اصطلاح به‌عنوان اصطلاحی برای تعیین شاخص کیفیت قهوه استفاده می‌شود و دلیلی است که رُستر یا برشته کننده‌ی قهوه به شما می‌گوید: من فکر می‌کنم قهوه‌ای که من دارم به طرز عجیبی خاص است و می‌خواهم که خصوصیات آن را برای شما توضیح دهم.»

شاید دور از ذهن نباشد که قهوه تک خاستگاه را به تخته موج‌سواری تشبیه کنیم که این اشتیاق و هیجان را در شما زنده می‌کند تا یک قهوه خوب را خودتان کشف کنید.

کافه اکسسوری را در اینستاگرام نیز دنبال کنید.